Nawigacja

Reforma edukacji


e-dziennik

Ostatnie artykuły

Polecamy

Aktualnie online

-> Gości online: 1

-> Użytkowników online: 0

-> Łącznie użytkowników: 331
-> Najnowszy użytkownik: DJ

Psycholog radzi

Dojrzałość szkolna


Dziecko:

  • samodzielnie wykonuje czynności związane z samoobsługą,
  • zwraca się po pomoc do dorosłych, gdy ma problem,
  • zna i stosuje się do reguł i umów postępowania,
  • potrafi porozumiewać się z równieśnikami i dorosłymi,
  • znosi rozłąkę z opiekunami,
  • jest zdrowe i sprawne ruchowo,
  • mówi poprawnie i zrozumiale,
  • ciekawi otaczający świat,
  • wytrwale i konsekwentnie wykonuje zadania,
  • chętnie wypowiada się na różne tematy,
  • chętnie rysuje, maluje, wycina, użuwa i nazywa kolory,
  • mówi wiersze i śpiewa piosenki, słucha uważnie baśni i opowieści,
  • dzieli wyrazy na sylaby, słyszy i nazywa głoski w wyrazach,
  • liczy, przelicza, porównuje przedmioty, grupuje je według podanych cech.

 


Rady dla rodziców, którzy odprowadzają dziecko do szkoły:

  • opanuj własny stres;
  • nie wymykaj się cichcem ze szkoły;
  • nie besztaj i nie zawstydzaj;
  • skoncentruj się na tym, co dziecko zyskuje, idąc do szkoły, a nie, co traci;
  • zadbaj o szczegóły;
  • okaż stanowczość i bądź konsekwentny;
  • może mamo zostaniesz w domu...?


Jak stymulować poszczególne sfery rozwoju dziecka – propozycje zabaw:

Zauważ zmianę – Ustawiamy obok siebie kilka przedmiotów, np. 5, w dowolnej kolejności. Dziecko, patrząc chwilę, zapamiętuje ten układ, potem odwraca się, a my w tym czasie zmieniamy kolejność ustawienia jednego lub kilku przedmiotów. Zadaniem dziecka jest przywrócenie poprzedniej kolejności. W innej wersji zabawy jeden z przedmiotów zostaje wymieniony na inny: dziecko ma wskazać, który przedmiot został wymieniony i na jaki.

Kto znajdzie więcej szczegółów w ciągu dwóch minut – Terenem poszukiwań może być jedna ze ścian pokoju, całe jego wnętrze, regał, widok za oknem, ilustracja książkowa itp. Skoro już wybrany został teren poszukiwań, nastawiamy minutnik bądź budzik na określony czas i – następuje start. Dziecko wymienia wszystkie dostrzeżone elementy aż do dźwięku dzwonka. My natomiast za każdy wymieniony element stawiamy kreskę na kartce papieru. Po zakończeniu liczymy je.

Powtórzysz? – powtórzę – Wypowiadam 4 słowa, np. pies, kot, róża, bratek. Dziecko ma je w tej samej kolejności powtórzyć. W zależności od wieku dziecka słów może być więcej.

Zabieram w podróż – Wskazuję różne przedmioty w mieszkaniu, a dziecko określa ich nazwę i „wkładając” je do zabieranego w fikcyjną podróż bagażu mówi, po co je zabiera i do czego mu będą służyć. Przy wkładaniu kolejnego przedmiotu musi wymienić każdorazowo wszystkie rzeczy już zgromadzone w bagażu.

Tylko połowa – Czytamy dziecku jakąś książkę, ale czytamy ją tylko do połowy, a zakończenie musi wymyślić dziecko.

Karty pomysłów – Wypisujemy na przykład na plakacie problem do rozwiązania i z czasem dziecko dopisuje różne możliwe rozwiązania (mogą być także śmieszne czy wręcz niedorzeczne).

Bajka z przeszkodami – Dziecko zaczyna opowiadać na przykład wymyśloną historię, następna osoba jej przerywa i kończy według własnego uznania. Włącza się następna osoba i idzie tak dalej.

Dwie minuty o wskazanym przedmiocie – wybieramy jakiś dowolny przedmiot, a dziecko w ciągu najbliższych dwóch minut ma za zadanie go opisać.

Podepcz to! – Potrzebna jest plastikowa osłona z bąbelkami powietrza (używana przy pakowaniu delikatnych urządzeń). Niech posłuży ona, kiedy dziecko musi dać upust energii zrodzonej przez agresję. Dajcie mu wtedy kilka takich osłonek i niech tak długo po nich depcze, aż zadepcze swoją złość.

Uwaga: złe humory w natarciu – Warto przygotować sobie tabliczkę „Uwaga! Złe humory w natarciu!” i gdy dziecko zaczyna się złościć, należy postawić tabliczkę w pobliżu niego.

Zgniatacz strachów – Można np. na krakersach napisać flamastrem te rzeczy, których dziecko się boi, a następnie zdolności dziecka piszemy na kartce – tą kartką owijamy wałek do ciasta i dziecko zgniata krakersy. Należy przy tym wytłumaczyć, że każda z cech zapisanych na zgniataczy strachów jest silniejsza niż sam strach i jeżeli zmobilizuje się je wszystkie i obmyśli odpowiednią strategię działania, z pewnością zwyciężą.

Gadający kapelusz – Naklejcie na kapeluszu napis: „Gadający kapelusz”. Traktujcie go jak komentatora, który transmituje myśli tego, kto go nosi. Jeśli dziecko zmaga się z jakimś lękiem, niech myśli głośno, tak aby mogło słyszeć swoje rozważania. Negatywne myśli nie są tak podstępne, gdy się je zwerbalizuje. Następnie można wykonać rysunek tego, czego dziecko się boi i w efekcie pociąć kartę (i lęk) na drobne kawałki.

W dowód uznania – ściskam dłoń – Należy wykonać (uszyć) trzecią rękę – np. z wypchanego rękawa koszuli połączonego z rękawicą. Gdy dziecko coś osiągnie albo będą powody, by cieszyło się z jakiegoś swojego sukcesu – niech uściśnie sobie dłoń trzecią ręką.

Plecak pełen talentów – Włóżcie część kart zdolności do plecaka (lub do kieszeni). Zakładając go na plecy dziecka wytłumaczcie mu, że mając swoje zdolności tuż obok siebie, z pewnością podoła każdemu wyzwaniu, jakie napotka na swej drodze. Gdy czuje się niepewnie, niech sięgnie do plecaka po tę zdolność, która w danym momencie jest mu najbardziej potrzebna.

Dobra i zła droga – Na papierze namalujcie dwie trasy. Na początku pierwszej napiszcie „Dobra droga”, a na końcu drugiej „Zła droga”. Wzdłuż dobrej drogi przyczepcie stwierdzenia określające wartości moralne, np. uczciwość, troska o innych, słuchanie i uczenie się, zawsze staraj się jak najbardziej. Analogicznie przy drugim rysunku znajdą się kartki z napisami: kłamstwo, myśl tylko o sobie, nie dziel się z innymi.

Wykorzystanie zabawy w teatr do osiągnięcia porozumienia z dzieckiem – Jeśli dziecko było uczestnikiem jakiegoś przykrego wydarzenia, np. ktoś je pobił, można odegrać tę scenkę za pomocą kukiełek i sugerować możliwe wyjścia z danej sytuacji. Można też zastosować tę zabawę profilaktycznie.

Czapka, która słucha – Na sportowej czapeczce namalujcie wielkie uszy i naklejcie etykietkę „czapka, która słucha”. Kiedy będziecie chcieli, żeby dziecko skoncentrowało się na tym, co do niego mówicie, wręczcie mu to nakrycie głowy. Udawajcie, że w czapce kryją się niezwykłe moce, które ujawniają się wtedy, gdy ten, kto ma ją na głowie, patrzy mówiącemu prosto w oczy i skupia się na tym, co tamten ma do przekazania.

Proszę o trzy minuty! – Każdemu z mówiących dajemy 3 minuty na wypowiedzenie się. Czas mierzymy stoperem.

Wyścigi na klamerki – Każdy z graczy otrzymuje pojemnik z 10 klamerkami. Na dany sygnał zapinają na wyścigi klamerki na lince (lub suszarce do bielizny), używając do tego tylko jednej ręki (drugą trzymają za plecami).

Ulepianki, wycinanki, kolorowanki

Łapanie do kufla – Potrzebne są dwie plastikowe butle z rączką, piłeczki tenisowe lub inne małe, taśma do pakowania lub izolacji. Obetnij denka butelek, zabezpieczając ostre krawędzie taśmą do pakowania lub izolacji. Dzieci trzymają „kufle” za rączkę dużym otworem do góry i używają ich do rzucania i chwytania piłeczki. Ta zabawa nie tylko wciąga, ale usprawnia koordynację wzrokowo-ruchową oraz ćwiczy śledzenie wzrokiem poruszających się przedmiotów.


Opracowała: M.Myślińska

Komentarze

Brak dodanych komentarzy. Może czas dodać swój?

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony

Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?
Wygenerowano w sekund: 0.06
6,441,584 Unikalnych wizyt